onsdag 14. oktober 2015

Mannestress.

Som tidlegare nevnt, har eg ein gubbe. Han er ganske grei han altså, men han er så stressa.
Han kavar seg opp for det meste, om det er feilstabla oppvaskmaskin, negative sportsresultat, harde ting (f.eks gulrot) i spaghetti bolognesen, eller idiotar i trafikken. (Når desse dukkar opp, har han ei rar vane, spesielt i rushen om morgonen: han kjører heilt opp i ræva på "idioten" i Fløyfjellstunellen og blinkar heilt oppkava med lysa, heilt til bilen framfor bytter felt. Då eg var høggravid begynte eg å grine ein gong, då sjåføren i den andre bilen viste fingeren etter at vi kom ut i dagslys. Det er nemlig skjeldan at vi kjem ut av tunellen så lenge før den andre bilen likevel.)

I tillegg blir han veldig sint av å ikkje rekke ferga, eller av å ligge bak tyskarar på vegen mellom Hordaland og Sogn og Fjordane i juli. Ein gong var han veldig glad: vi hadde komt først i fergekø på Lavik, og du skulle berre sett kor augene hans glitra då vi fekk kjøre først av. Dessverre var dette nokre veker etter at minstemann kom til verda, og minstemann var svolten. Det enda med at vi måtte stoppe i et busstopp for å amme (etter å ha prøvd å overhøyre skrikinga i eit kvarters tid, far ville jo definitivt ikkje sleppe rælet som kom bak forbi). Tristare syn enn mannens blikk i det campingvogner og trailerar passerte på E39 skal du leite lenge etter. Eg trur til og med småen på fire veker kjende på dårleg samvittighet for ikkje å kjenne si ammetid.

Det rare er, at fyren veit jo egentlig ikkje korleis det er å vere stressa på skikkeleg! La meg ta nokre eksempel frå nær fortid:

I går skulle alle fire ut av huset. Mannen og storebror skulle på turn, eg og lillebror skulle på visning av eit hus. (La meg her legge til at vi har gått på ein del visningar, men mannen blir så stressa at kvar gang vi har vore og sett på noko set han seg i godstolen heime og seier "Jaja, vi bur jo fint her vi bur. E jo tiltak å flytte." Og så blir vi buande på 85 kvadrat.) Det som skjer veit du, er at i det det er fem minutt igjen til vi skal vere der vi skal vere, og eg har laga middag, rydda av og gjerne sett på ein klesvask eller to, så ligg det ein stk lillebror med full bleie i babygymmen, ein fireåring sit i sofaen med skitne barnehageklede, og desse to, inkludert to voksne skulle vore ut av døra for lengst. Kva skjer? Joda, mannen finn ut at han må barbere seg (!) før han kan gå. Så medan han går på badet, fiksar mor resten, og så endar det som regel opp med at vi rekk det akuratt, med tørr bleie, reine klede og glatt fjes, mens mannen seier at det er jaggu stress med denne turnen kvar tirsdag.

Det same gjeld badinga vi går på om mandagen. Sjukt stress, meiner mannen, i det han blir plukka opp av oss andre på jobb og får bagen levert ferdig pakka, med den nye badeshortsen hans oppi.

La meg berre avslutte med høgtidene.

Vi hadde dåp forrige helg. Skikkelig stress, meinte mannen. Oppgåvefordelinga var som følger:
Han: Møte opp. Meg: Resten.

Det rare er  at då vi kom heim etter dette gildet, sa mannen at det var godt å få unna den dåpen, no var det jo ikkje meir å stresse med, det var berre å få jula i hus, så vi kunne stresse ned i desember.

Her er lista over julegåvene han skal få i hus:


Her er mi:

Ha ei stressfri førjulstid :)


Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...